روسیه، ایران و آرزوی‌های تجارت شمال - جنوب

تاب آوری از طریق پیوندها

کریدور بین‌المللی شمال–جنوب (INSTC) در سال‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین پروژه‌های ترانزیتی و ژئواکونومیک جهان تبدیل شده است؛ مسیری که با هدف اتصال روسیه، ایران و هند طراحی شده و می‌تواند نقش مهمی در بازآرایی جریان‌های تجاری میان اوراسیا، خلیج فارس و جنوب آسیا ایفا کند.
تاب آوری از طریق پیوندها

اندیشکده مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS) در تازه‌ترین گزارش خود با عنوان «تاب‌آوری از طریق پیوند؛ روسیه، ایران و چشم‌اندازهای تجارت شمال–جنوب» به بررسی ابعاد اقتصادی، لجستیکی و ژئوپلیتیکی این کریدور پرداخته است.

بر اساس این گزارش، کریدور شمال–جنوب که طول آن به حدود ۷۲۰۰ کیلومتر می‌رسد، از مسیرهای جاده‌ای، ریلی و دریایی تشکیل شده و در صورت تکمیل زیرساخت‌های آن، می‌تواند زمان و هزینه حمل‌ونقل کالا میان روسیه و هند را به شکل قابل توجهی کاهش دهد. ایران نیز به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، در مرکز این شبکه قرار گرفته و نقش حلقه اتصال شمال و جنوب را بر عهده دارد.

نویسندگان گزارش معتقدند تحولات ژئوپلیتیکی سال‌های اخیر، به‌ویژه تشدید تحریم‌های غرب علیه روسیه، موجب افزایش توجه مسکو به توسعه این کریدور شده است. در همین حال، ایران نیز این پروژه را فرصتی برای تقویت جایگاه ترانزیتی خود، توسعه زیرساخت‌های حمل‌ونقل و گسترش ارتباطات تجاری با بازارهای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای ارزیابی می‌کند.

گزارش CSIS ضمن تشریح سه مسیر اصلی کریدور شامل مسیر غربی از طریق جمهوری آذربایجان، مسیر ترانس‌خزر از طریق دریای خزر و مسیر شرقی از طریق آسیای مرکزی، به بررسی چالش‌های زیرساختی، محدودیت‌های لجستیکی، نیازهای سرمایه‌گذاری و موانع ژئوپلیتیکی پیش روی این پروژه پرداخته است.

در این مطالعه همچنین به نقش بنادر راهبردی ایران از جمله بندر شهید رجایی در بندرعباس و بندر چابهار اشاره شده و توسعه این بنادر به‌عنوان یکی از الزامات اصلی افزایش ظرفیت ترانزیتی کریدور مورد توجه قرار گرفته است.

متن کامل گزارش و تحلیل آن از طریق لینک انتهای این مطلب قابل مطالعه است: