یادداشت رضا خیامیان، رئیس انجمن سازندگان تجهیزات صنعت نفت استان اصفهان

نظم از دست‌رفته در زنجیره تولید و مواد اولیه

در شرایط فعلی می‌توان دو سناریوی کلی برای آینده صنعت متصور بود؛ سناریوی نخست، تداوم وضعیت موجود همراه با افزایش فشارها و کمبود مواد اولیه است که می‌تواند به کاهش تولید و تعطیلی واحدها منجر شود.
نظم از دست‌رفته در زنجیره تولید و مواد اولیه

. در مقابل، سناریوی مطلوب، مدیریت متمرکز، تأمین به‌موقع مواد اولیه و حمایت هدفمند از تولیدکنندگان است که می‌تواند به حفظ و حتی بازسازی ظرفیت‌های صنعتی منجر شود. در چنین شرایطی، قوانین و سیاست‌ها باید متناسب با وضعیت بحرانی تنظیم شود. از جمله مهم‌ترین اقدامات، تغییر رویکرد دولت از تمرکز بر سودآوری به تأمین نیازهای اساسی تولید، به‌ویژه در حوزه مواد اولیه، عنوان می‌شود.

چالش تأمین مواد اولیه پتروشیمی

در حال حاضر، یکی از اصلی‌ترین مشکلات صنعت، افزایش قیمت و کمبود مواد اولیه پتروشیمی است. با وجود آنکه همه واحدهای پتروشیمی دچار آسیب نشده‌اند، اختلال در برخی بخش‌ها موجب افزایش قیمت‌ها در بازار شده است. این در حالی است که به باور فعالان صنعتی، امکان جایگزینی و بازسازی بخش‌های آسیب‌دیده در کوتاه‌مدت وجود دارد. در این راستا، جلساتی میان انجمن‌های تخصصی و مسئولان مرتبط برگزار شده تا وضعیت واحدهای آسیب‌دیده به‌سرعت شناسایی و فرآیند بازسازی آن‌ها تسریع شود. همچنین بر ضرورت اطلاع‌رسانی دقیق به صنعتگران درباره وضعیت واقعی تأمین مواد اولیه تأکید شده تا از ایجاد نگرانی‌های غیرواقعی جلوگیری شود.

هشدار نسبت به سوءاستفاده در بازار

در مواردی که واحدهای تولیدی آسیبی ندیده‌اند، افزایش قیمت‌ها توجیه‌پذیر نیست. به گفته آنان، مدیریت بازار در این شرایط نیازمند نظارت جدی و جلوگیری از رفتارهای سوداگرانه است. در شرایط فعلی، همکاری میان بخش‌های دولتی، خصوصی و نیمه‌دولتی به‌عنوان یک ضرورت مطرح شده است. فعالان اقتصادی معتقدند عبور از این مرحله نیازمند هم‌افزایی و پرهیز از رفتارهای منفعت‌طلبانه کوتاه‌مدت است. یکی از محورهای مهم پیشنهادی، حمایت نقدینگی از بنگاه‌های کوچک و متوسط است تا بتوانند در دوره بحران به فعالیت خود ادامه دهند. این واحدها نقش مهمی در اشتغال دارند و حفظ آن‌ها به‌عنوان یکی از اولویت‌های اصلی مطرح می‌شود.

ظرفیت بالای بازسازی در صنعت

بر اساس ارزیابی‌ها، در صورت فراهم شدن شرایط حمایتی، بسیاری از واحدهای صنعتی قادر خواهند بود در بازه زمانی چهار تا پنج ماهه به چرخه کامل تولید بازگردند. این موضوع نشان‌دهنده ظرفیت بالای بخش صنعت برای احیا و بازگشت به شرایط عادی است.  با اتخاذ سیاست‌های حمایتی، مدیریت دقیق بازار و تقویت همکاری میان بخش‌های مختلف، می‌توان از سناریوی بحرانی عبور کرد و زمینه را برای بازگشت صنعت به مسیر رشد و شکوفایی فراهم ساخت.